Znaczenie instytucji pozarządowych w obszarach edukacyjnych (cz.1).

„Nauka w szkołach powinna być prowadzona w taki sposób,

aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek.”

 Albert Einstein

 

 Jak już wspomniałem w moim tekście opisującym wartość „nauki dla wiedzy”, modelem społecznym, do którego powinniśmy dążyć jest społeczeństwo oparte na wiedzy („Knowledge Society”)[1], które prowadzi do zwiększenia dobrobytu i podwyższenia kapitału społecznego, będącego jednym z głównych wyznaczników ludzkiego zadowolenia z życia.

„Nauka dla wiedzy” odgrywa w wielu państwach np. w Finlandii, bardzo ważną rolę na każdym etapie edukacji młodych ludzi. Mając na celu budowanie społecznej odpowiedzialności, umiejętności krytycznego patrzenia na świat oraz przygotowania do życia i pracy w zglobalizowanym świecie, tego rodzaju strategia wydaje się być najlepszym rozwiązaniem dla przyszłych pokoleń.[2]

W rezultacie wdrażając tego rodzaju strategię nauczania, przybliżamy się do stworzenia społeczeństwa obywatelskiego, co jest głównym zamierzeniem większości organizacji pozarządowych.

 Głównym założeniem Strategii Lizbońskiej[3] wobec rozwoju europejskiej, konkurencyjnej gospodarki, jest jej rozbudowanie, opierając się na potencjale społeczeństw bazujących na wiedzy. Tylko taki model prowadzi do wzrostu gospodarczego oraz poziomu i jakości życia.

 Powyższy cel miał zostać osiągnięty za pomocą metody „otwartej koordynacji”, która generalnie polega na uzgodnieniu wspólnych europejskich celów z uwzględnieniem możliwości ekonomicznych poszczególnych krajów i w następstwie wdrażaniu ich na szczeblach narodowych.

Metoda ta jest realizowana z zachowaniem odpowiednich sposobów jej realizacji.

Cele, wskaźniki pomiaru, ocena osiągnięcia zamierzeń oraz korzystanie z dobrych praktyk zaczerpniętych z innych krajów to podstawa prawidłowego przebiegu procesu.

Kluczową rolę w realizacji strategii Lizbońskiej odgrywa Komisja Europejska, która koordynuje całość monitorując i oceniając przebieg procesu w poszczególnych krajach. Oceniać mogą również inne państwa członkowskie, po zapoznaniu się z rocznym raportem przebiegu projektu.

Niestety w wielu krajach, ciężko jest zrealizować założenia powyższej Strategii z racji na różnice kulturowe i obyczajowe, poziom rozwoju gospodarczego, etc.

Jednym z czynników, który mogłyby pomóc w jej realizacji jest praca u podstaw, która kształtuje postawy ludzkie. Aby przebiegała ona jak należy, polscy liderzy powinni skupić się na opracowaniu odpowiedniej strategii kształcenia, a przede wszystkim na efektywnym kształceniu nauczycieli, dając im duży kredyt zaufania wobec wypełniania ich pracy. 

Niestety tak się nie dzieje.

 Czynników jest wiele, głównie znajdują się one w obszarach politycznych i państwowej administracji, dla których realizacja krótkoterminowych planów jest ważniejsza aniżeli opracowane odpowiedniej długofalowej strategii rozwoju i cierpliwa oraz rzetelna jej realizacja.

Tutaj pojawia się niepodważalna i bardzo potrzebna rola organizacji pozarządowych, której standardy działania i wciąż podnosząca się efektywność pracy przynoszą, bądź mogą to zrobić, wspierając państwo wdrażaniem odpowiednich pomysłów w obszarach edukacyjnych.

Dlatego kształt społeczeństwa obywatelskiego w bliższej i dalszej perspektywie, uzależniony jest w dużym stopniu od rozwoju organizacji pozarządowych.

 Misje i założenia organizacji pozarządowych działających w obszarach edukacyjnych.

 Istnieje wiele instytucji, które dzięki profesjonalnym, interdyscyplinarnym badaniom starają się podnosić efektywność naszego systemu kształcenia.

Głównym celem organizacji pozarządowych, specjalizujących się w szeroko pojętych kwestiach edukacyjnych, zajmujących się tworzeniem nowych idei prowadzących do udoskonalania systemu oświaty, jest podnoszenie kapitału ludzkiego, bez którego ciężko jest zbudować odpowiedzialne społeczeństwo obywatelskie opierające się na wiedzy.

 Dzięki bardzo wnikliwym analizom, organizacje takie jak Instytut Badań Obywatelskich, Ośrodek Rozwoju Edukacji, Centrum Edukacji Obywatelskiej, stały się ciałami eksperckimi w obszarach raportowania, udoskonalania polskiego szkolnictwa i doradztwa w tych kwestiach.

 Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz inne instytucje państwowe powiązane z rozwojem oraz funkcjonowaniem systemu edukacyjnego, ściśle z nimi współpracują korzystając z ich profesjonalnego dorobku naukowego.

Projekty realizowane przez te instytucje są jednakże zazwyczaj działaniami adekwatnymi wobec prowadzonej polityki rządu, nie zawsze zajmując się tworzeniem nowych strategii prowadzących do ulepszania naszego systemu, które można przedstawić decydentom politycznym, jak np. stworzenie pedagogom większej autonomii i rozszerzeniu ich kompetencji w nauczaniu i wychowywaniu.

W Polsce mamy również organizacje pozarządowe zajmujące się rozdysponowywaniem środków finansowych na potrzeby rozwoju szkół, nauczycieli, badaczy, studentów, czy uzdolnionych uczniów, do największej należy Fundacja Rozwoju Systemów Edukacyjnych.

Organizacje pozarządowe specjalizujące się w kwestiach edukacyjnych, poza wspomaganiem administracji państwowej w implementacji rządowych planów, pełnią również niezbędną rolę innowacyjną.

Często zrzeszają osoby ze świata nauki (badaczy nauk społecznych i ekonomicznych), doświadczonych pedagogów, myślicieli i krytyków oraz przedstawicieli świata biznesu, którzy na bieżąco pozostają z informacjami odnośnie rynku pracy.

Taką instytucją jest np. Edukacja Internet Dialog w skrócie EID.

Tego typu instytucje zajmują bardzo ważne i często niedoceniane stanowisko wobec rozwojowych alternatyw systemu oświaty, zwracają również uwagę na potrzebę analizy trendów społecznych z uwzględnieniem globalnych przemian gospodarczych.

Owocami ich pracy są wartościowe publikacje, raporty powstałe na podstawie analiz oraz badań.

Przykładowymi założeniami tego typu organizacji są[4]:

 - dzielenie się poglądami i informacjami o współczesnej edukacji

 - wskazywanie potrzeby zmian wizerunku polskiej oświaty  w oczach społeczeństwa

-  wykreowanie nowej świadomości w postrzeganiu wizerunku nauczyciela  -  lidera edukacji przyszłości.

-  wyjaśnianie wartości oraz wskazywanie możliwości Social Networking w edukacji. Blogi, E-Video, E-learning;

- działania zmierzające do zbudowania aktywnej społeczności.: Naszej-klasy, Goldenline, Wykop, Youtube, Digg, Eioba, Facebook, MySpace, Twitter.

- wskazywanie potrzeby wewnątrzszkolnego doskonalenia i wsparcia nauczycieli w prowadzeniu nauczania

- zwracanie uwagi na potrzebę wewnątrzszkolnej współpracy nauczycieli w zakresie stosowania skutecznych metod nauczania[5]

- wprowadzenie nowych modeli kształcenia nauczycieli oraz kariery zawodowej nauczycieli, sprzyjających wybieraniu zawodu nauczyciela i pozostawania w nim przez najlepszych[6]

- korzyści płynące z wykorzystywania technologii informacyjno-komunikacyjnych, które mogą podnieść jakość uczenia się i nauczania oraz być narzędziem wyrównywania szans edukacyjnych

Piotr Bińczak – absolwent Akademii im. Leona Koźmińskiego w Warszawie oraz podyplomowych studiów Szkoły Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. Obszary zainteresowania: szeroko pojęte działania edukacyjne sprzyjające wyzwalaniu indywidualnej kreatywności i odpowiedzialności, życie społeczne i możliwości usprawnień organizacyjnych, rekonstrukcja historyczna. Autor projektu zakładającego utworzenie w szkołach średnich doradczych ośrodków edukacyjnych.



[2] „Zacznijmy uczyć dla wiedzy”, http://www.instytutobywatelski.pl/14792/komentarze/zacznijmy-uczyc-dla-wiedzy - data dost. 28 kwietnia 2013

[3] „Rola organizacji pozarządowych w realizacji celów wynikających ze Strategii Lizbońskiej”, Beata Przyblska - Maszner

[4] Założenia EID

[5] Założenia CEO, „CEO o strategii edukacyjnej rządu

[6] "Zawód nauczyciel. Czas na rozsądnych przewodników zamiast nieefektywnych kaznodziei.” http://piotrbinczak.blogspot.de/2013/04/nauka-dla-wiedzy-cz-4.html, data dostępu 28 kwietnia

Purchase cialis no prescription. Buy accutane online. http://drgs365.com/generic-levaquin/ | viagra 100mg
?>